தவளை ராஜ்யம்!

விட்டுப் போன மழையில் 

ஒட்டி நின்ற மேகம் விலக 

ஞாயிறு தானும் விடைபெற

சாயங்கால இருட்டுக் கவ்வ, தவளை அதன் ராஜ்யம் 

வானிலை அறிக்கை அறிவாயோ?

வானையே நீயும் அறிந்தாயே!

கொட்டித் தீர்ந்து ஓய்ந்த மழை இனி

தட்டி தட்டி உனை தடுக்காதே!

நேரம் பார்த்துக் களைப்பாற

சோம்பல் முறித்து இளைப்பாற

சொத சொதத்த சேற்றினிலும்

வெது வெதுப்புக் கண்டாயோ!

நீட்டி முழக்கி குதித்துத் தான் 

நீயும் அடிக்கும் கும்மாளம் 

கிரீச் கிரீச் சென்னும் உன் குரலில் 

தெரிகிறதே, தெள்ளத் தெளிவாய்!

இன்னும் ஒன்று தெரிகிறது 

உன்னிசை ஒன்றும் தனி இல்லை, 

உன்னோடு உள்ளது உன் சுற்றம்

பண்ணோடு இணைந்தீர் நீவீர் யாவரும்.

குரலால் கூடிக் குவிகிறீர்

நீர் நிலையின் அருகருகே 

ஒன்று போல் குரல்கொடுக்க

என்று பயின்றீர் தவளையரே?

நெஞ்சைத் தொட்ட நட்பு

கூட்டை அடையும் கிளிகள் 

கொட்டித் தீர்க்கும் கதைகள் 

புரியா மொழியில் பேசும் அவை

புதிராய்த் திகழும் கடைசி வரை.

சுதந்திரமாய் சுற்றி வந்தேன் 

எந்திரமாய் நகன்ற மக்களும் 

தந்திரமாய்த் திரியும் மனிதரும் 

மந்திரமாய் எனைக்கண்டு ஸ்தம்பித்தார்.

கூண்டில் அடைக்க சிலர் எண்ண

ஊண் கொடுத்து சிலர் அனுபவிக்க

பண்புள்ள மனிதர் சிலரேனும் கண்டு

எண்ணம் பூக்க வந்தேன் நான்!

இப்படி பலப்பல பேசுமோ கிளிகள்?

எப்படி நீ பேசினாலும் கிளியே!

அஞ்சிக் கிளைகளில் அமரும் நீ,

நெஞ்சில் நட்பாய் அமர்ந்தாயே?

Parrots at My Window

Parrots at my window!
What it feels to see you!
A guest so greatly rare
Wish to keep ever after!

Your sharp little talks
Catapults my walks
Did my green come from you?
That, all time favourite hue.

The red around your neck
Is not any artist's deck?
Time flies seeing your sight
Your body language and flight

Top most of my fortune
To have you live near me
Not as a pet, cut and caged
But as a neighbour well bred.

A Mom's Glass

Been in you, months ten,
Further years in arms then.

From inside your body
To be a 'part of your body'

Baby sticking to you
Joy of multi hue!

Privilege of each mom
To work with one arm.

Pride and pleasure, Alas!
Long does anything last?

As they grow taller,
Do they move farther?

Half the time anger,
Throwing words stronger.

Boy turning a teen,
No less does it mean.

Worst blows push,
Never can you rush.

Offense of different kind
Remedy, where to find?

Stay you parent hard
Trust your magic wand

None but you on earth
Store so much warmth,

To forgive again and again
And again and again and again!

Against the brag, 'you embarrass',
Hold your pet embrace!!

Composed on January 18th 2013

Appreciate to encourage!

Encouragement is one word which is full in itself. It can come in many forms like clapping, appreciating, acknowledging, rewarding, praising and so on. When you praise someone for their good performance, they feel good and want to maintain that standard in future. This is one strong means of encouragement. But stronger one is when you may not deserve the appreciation and still they do. They do it knowingly or unknowingly, but it has a deep impact in the recipient. Your heart knows whether you deserve the praise or not. If you deserve you will be happy and continue the good work. But when you are convinced within yourself that was an undue appreciation, you tend to work towards the praise-worthy standards immediately. This I have seen it with me. There is my music teacher aunty who comes home to teach me vocal music so passionately. She casually makes this statement everyday that I keep home well. Ho..! Isn't that a bit too  much for me? I feel from within and this sends me to quick action.
I know I need to keep home well. I do some but I am not perfect, I never live up to my husband's expectations, nor I feel satisfied myself. Nothing has ever made me put house keeping my priority though my home is not one of messy type. But of this, what I observed is that, the motivation behind a work is very very important. I clean my home under various conditions, like when I have guest, or when I am myself bored of the untidy arrangement, or I want to make my husband's homecoming (from office) peaceful. Nothing was so pleasing as working under this motivation as to live up to a little bit overdue appreciation. It was the best pat on the back.
Makes me think, why not inculcate this mood in us when we have to encourage somebody?

Mirage

 A friend of mine whom I was everyday thinking of calling, called and spoke very casually for a long time. She has recently shifted to another city. It was my long due to chat with her. I could feel, as we speak lot of preconceived notions disappear, which build up in us until we speak. So it is important to call and talk. But every time it doesn't happen because we run short of time, then at least we should refrain from forming misconceptions about the friend whom we are not speaking to. At least with this friend of mine I have felt this. I have always misunderstood her, and she always turns out to be the self same sweet person.
She gave me many realizations, people are not always what you assume. Senses are too limited. When we can't judge or understand properly what we see with our naked eyes, what to speak of something that is beyond our vision. But intelligence gives a sense far better than the other 5 senses, hence why not use it and understand and embrace people rather than shrink our mind and shorten our relationships. 

தோசை சொன்ன பாடம்!

தனித்துவம் தரும் குறிகள் 

மனிதனுக்குப் பலப் பல

உடல் எடை உயரம் நிறம் 

முக ஜாடை , முடி நீளம் எனப் பல

கைஎழுத்தும் ஒரு குணமே

வையத்தினின்றும் தனிப்படுத்த

இருவேறு மனிதர் தாமும் 

ஒரேழுத்து எழுதிடாரே.

அத்தகைய ஓருண்மை

தோசையிலே கண்டுகொண்டேன் 

ஒவ்வொருவர் கையிலும் 

உருமாறும் தோசை - ஒரேமாவில்!

தாயின் சொத்தாய்

தனம் வரும் திறமை வரும்.

அங்கனம் தானோ வருகிறது 

மங்கையரின் தோசை வார்க்கும் திறன்?

அதே கல் அதே மாவு 

அதே தோசை வருவதில்லை. 

பொன்னிறமாய் மகளுக்கும்

வெண்ணிறமாய் மகனுக்கும்

பக்குவமாய் செய்யும் பெண்,

சத்தியமாய் ஒன்றை அறிவாள்:

வேகாத தோசை கல்லைவிட்டு 

வேள்வி செய்தாலும் வருவதில்லை

அழகாய் வெந்து நிற்பதோ

அழையாமலேயே வருமென்று

நொந்த மனமும் அப்படிதான்

முந்திச் சென்று சரிசெய்ய

ஒட்டி உபத்திரவம் அளித்துவிடும்

விட்டு தானும் பிடித்தாலோ

அழகாய் தன்னிலை உணர்ந்து வரும்.

பழகுதல் நன்று, தோசைக்

கல்லின்  குணம் போன்றே

மெல்லிய மக்கள் குணமும் என்று!

தென்றல் பேசியது!

ஆசையாய் வீசும் காற்று

ஆயிரம் என்னிடம் சொல்கிறது.

கிசுகிசுக்கும் மரக்கிளைகள் 

கீச்சுகீச்சென்னும் பறவைகள்

ஒத்து ஊதி வருகின்றன

ஒருமுகமாய் செய்தி சொல்ல!

காற்றே இல்லா நாட்களில் எனை 

தூற்றி திரியும் மனிதர்களே

வீசுகிறேன் மனதார,

வீட்டுக்குள் விட்டாலென்ன?

உன்னை தழுவிச் செல்கயில்

மென்மையாய் நெஞ்சைத் தொட்டேனே!

விலகிபோன பின்பும் உன்னை

விட்டுபோவதில்லை நான்.

தாவரம் செடி கொடிகளை மட்டும்

தாலாட்டிப் போவதில்லை நான்

உன்னை மகிழ்விக்க ஓயாமல் வீசுகிறேன்

என்னை அனுமதி உன்னுள்ளே

பறந்து வா என்கூடே!

இறகு போல் உன்னை ஏற்றுவேன்.

ஆணை அனுப்பிய என் அப்பன்

மானிடர் இன்பமே கேட்கிறான்.

தவழும் தருணம் என்றுவரை?

தவம் செய்து கண்டிலேன் எனவே

தென்றலாய் வீசும் என் அன்பை

தன்னை மறந்து அனுபவி!

Gifted Child!!

To have ears listening to me

Not when I sing a melody

But when I'm in melancholy,

Isn't that a gift truly?

Parents are of Heavenly make

Made only to give, and not take

Ifs and buts painted black

In their life back to back

None better can understand

Any so-called pain of a kid

What the child is in need,

Dad or mom can always find.

The support of these twosome

Is the most awesome

Born these souls wherefrom?

Really from the Divine Home.

வாய்ப் பூட்டு

பெண்ணே உன் வாய்க்கு

போடு ஒரு பூட்டு.

"அடித்தாரை சொல்லி அழு"

தொட்டிலில் மட்டுமே!

பொறுத்துக்கொள் மகளே 

அறுத்தெறிவார் சொல் கேட்டால்.

புகுந்த இடத்தில் அனுசரிக்கவே

பிறந்தது முதல் பயிற்சி.

குடும்பம் தேடும் அமைதி

கொடுத்துக் காப்பவள் நீ!

ஒன்றோ இரண்டோ பலவோ,

விட்டுக் கொடுக்க அறிந்தவள் நீ.

பேசினால் தானோ தீரும்?

யோசித்துப்பார் பெண்ணே!

பேசுவதாலே பெருகும் அலையாய் 

தூசு போன்ற பிரச்சனைகள்.

எனவே தாய் வீட்டு சீதனமாய்,

ஞாபகமாய் இட்டுச் செல் 

திண்டுக்கல் பூட்டு, உண்மையில்

கண்டுகொண்ட நல்வழி!

மழைத் தோழன்

வந்து வந்து போகும் மழையே!

உன் வருகை 

என் தனிமையை தகர்க்கிறது.

ஒரு தோழமையைத் தருகிறது.

உன் சலசலப்பை 

நான் கேட்க, பதிலுக்கு

என் மன ஓசையும் 

கேட்டுச் செல்கிறாய்!

ஓய்ந்த ஒரு சில மணிகள்

தெளிந்த காற்றாய் வீசுகிறாய்!

தேய்த்துத் துவட்டிய உடல் போல

பளிச்சிடும் உள்ளும் புறமுமே!

தூய மரக்கிளைகளை 

தாயாய் நீயும் நீராட்டி

ஒய்யாரமாய் அவை ஆடுகயில் 

ஒளிந்திருந்து ரசிக்கிறாய்!

ஒருமுறை நானும் நனைகிறேன்

துப்புரவாய் எனைத் துவைப்பாயா?

தினமும் குளியல் போதாது

அகத்தைத் தூய்மைப் படுத்தவே!

Miracle, Not Mystery!

Who is that above my pillow?

Touching my head, soft and slow,

Press my forehead over my brow

Pat my shoulders with a gentle blow!

I look around, throwing my glance

Know not where he sits or hides,

But when I feel with eyes close,

His form is so explicit! Yes!

The hand that soothes my soul

And uplifts even the physical

Is the mysterious little Whole!

Every time with me, does miracle.

I rest and He rejuvenates 

He smiles, hugs and comforts

What I wish to hear, He speaks

And pulls me out of my sleeps.

Yes, I got Him who that is,

The Almighty waiting at peace!

To help you at your own pace

And be the Invisible in silence!

My daughter, Mine!!

Separation, she endured at one,
Adapted to be grandparents' fun.
Promotion as sister at two,
Sharing space and love with bro
A cuddling mom before three,
Cradling the baby without plea!
Been a friend each moment
Counseling me, at all my intent.

Wish the world understands you
Because you deserve all the due,
Fly simply into the sky
Wings grown, take off high,
Mom may be much away
But I'm in what you do and say.
God! this my precious flower
Keep her in Your care and cover!